مقدمه

برای احزاب سیاسی مدعی قدرت، احزابی كه قصد جدی متحد كردن مردم را برای تغییری در وضع موجود در دستور دارند، محل كار و زندگی مردم در جامعه جایگاه ویژه ای پیدا میكند. در سنتهای اجتماعی مسله متحد كردن مردم و دست بردن به میكانیزم هایی كه اتحاد مردم را ممكن كند و شكل بدهد همواره یكی از مهمترین مشغله های احزاب سیاسی این گونه سنتها و جنبشها، مستقل از راست و یا چپ بودنشان، بوده است.

بحث كنترل محلات و محل كار، در تداوم مباحث حزب و جامعه، حزب و قدرت سیاسی و سایر مباحث كمونیزم منصور حکمت از جمله مكانیزمهایی هستند كه برای ما اهمیت خاصی دارند. تمام تلاش منصور حكمت در نقد كمونیسم حاشیه ای وغیر اجتماعی، شكل دادن به كمونیسم دخالتگر اجتماعی با قدرت رهبری كننده بود كه منشا تغییر وتحول باشد.

سرانجام روز شنبه ١٨ مارس با فراخوان اتحاديه ها و سازمانهای کارگری فرانسه بيش از يک و نيم ميليون نفر، کارگر، دانش آموز و دانشجو، معلم، بيکار و خامواده های کارگری و ساير اقشارمحروم جامعه در شهرهای پاريس، مارسی و ليل در اعتراض به قانون کار جديد دولت شيرااک به خيابانها آمدند.
طبق آمار رسمی خود دولت فرانسه ميزان بيکاری نزديک به ده درصد است که اين مسله در ميان جوانان زير ٢٥ سال به چهل درصد ميرسد. تصويب قانون جديد کار در اين راستا معنی پيدا ميکند. طبق اين قانون کارفرما ميتواند" قانونا" کارگران زير ٢٦ سال را در دو سال اول کار بدون ارائه دليل اخراج کند، اين قانون را ( قرارداد نخستين کار) می نامند، دولت فرانسه مدعی است که با اين قانون دارد معضل بيکاری جوانان را حل ميکند.!
بيکاری معضل جامعه فرانسه و بويژه نسل جوان است. عدم امنيت شغلی، بی ثباتی در شرايط کار، پايين آوردن سطح دستمزدها، و خلاصه تعرض به سطح معيشت طبقه کارگر سياست های رايج دولت فرانسه است. دولت فرانسه با قرار دادن کارگر بيکار و شاغل در مقابل هم، کارگر بومی و مهاجر در برابر هم، اکنون قصد دارد با "ابداع" قرار دادن کارگر جوان در مقابل کارگران مسن تر ضربه ای ديگر به صفوف طبقه کارگر بزند.
بی ترديد اين اولين بار نيست که طبقه کارگر فرانسه در اعتراض به سياست های ضد کارگری دولت دست به مقاومت زده و قدرت خود را نمايش داده و دولت را ناچار به عقب نشينی کرده باشد. آنچه به اين مبارزات اخير بر جستگی بخشيد، نه صرفا يک مقابله صنفی و اقتصادی، بلکه تجربه کردن يکی از جنبه های قدرتمند طبقه کارگر در متحد کردن اقشار مختلف جامعه ميباشد، جنبه هايی که رسانه های دولتی و دست راستی تلاش ميکنند آن را از ديد عموم پنهان دارند.
اين بار بدرست طبقه کارگر در فرانسه معضل بيکاری را نه نه پديده صنفی، بلکه پديده اجتماعی دانست وتلاش کرد در جواب به اين معضل صف وسيعی از بيکاران و شاغلان، از جونان و معلم و دانشجو و ساير اقشار جامعه  را زير پرچم واحدی بصورت نيروی قدرتمند در مقابله با سياست های ضد کارگری و ضد انسانی دولت قرار دهد.
باز گرداندن نقش طبقه کارگر در قبال مسائل جامعه و تشخيص رهبران کارگری در پاسخ به معضل اجتماعی تعرضی  بود بر سياست مهارکردن اعتراضات طبقه کارگر و محدود کردن اعترضات کارگری به بخش ها و واحدهای پراکنده توليدی و صنفی، معلوم شد که طبقه کارگر برای بهبود شرايط زندگی و کار خود ميتواند بخش های وسيعتر جامعه را زير پرچم خود متحد کند و همراه سازد. اين حرکت ثابت کرد که طبقه کارگر توان بسيج جامعه را برای حل مسائل اجتماعی آن جا که خود را صاحب آن بداند، دارد و اين بسيج مقدور و ممکن است.
نمايش پر قدرت روز شنبه مجال نداد که کارگران بيکار و جوان حول کشمکش بر سر قانون مشخصی، تحت فشار دولت و کارفرما، تنها بمانند و له شوند. اينبار طبقه کارگر نه تنها بالا بردن سطح دستمزد، و مشغله های صنفی، بلکه مجمع عمومی دانشجويان دانشگاه سوربون و تصميم آنها را هم مسله خود بحساب آورد. در برابر مسله گتو سازی و ايزوله کردن مردم محروم حاشيه شهرها تحت نام مهاجرين و کارگران مهاجربی تفاوت نماند. شکوه اين حرکت تنها در ابعاد کميت شرکت و اعتراض نيست، بلکه تکانی بود که طبقه کارگر و رهبران عملی به خود دادند، خود را در مدار از پيش مقرر شده قدرت عمل خارج کردند، از سد "مهار"عبور کردند و پاسخ به معضلات اجتماعی مانند بيکاری را بصورت يک امر اجتماعی آنطور که هست ديدند و کوشيدند که با قدرت اجتماعی با آن مقابله کنند.
 اما اين هنوز گوشه کوچکی از پتانسيل و امکان انقلابی طبقه کارگر دربحرکت در آوردن جامعه، برای حل مصائب آن است. هنوزجامعه و مردم فرانسه در ميان صدها معضل حل نشده رها شده اند. هنوز نعمات و ثروت آن جامعه خرج بمب و تسليحات اتمی و زرادخانه های جنگی ميشود، هنوز دول غربی در سايه تضعيف و عقب راندن جنبش کارگری عربده جنگ طلبی سر ميدهند وبساط لشکر کشی نظامی به گوشه و کنار جهان پهن کرده اند، هنوز حقوق مدنی مردم مورد تعرض است، هنوز امنيت کار و زندگی کابوس جوانان و بخش عظيم جامعه است، هنوز کار مزدی و استثمار قانون حاکم بر جهان است، هنوز جريانات ارتجاعی اسلامی و مذهبی باد زده ميشوند و به جان جامعه بشری افتاده اند. هنوز در فرانسه بر سر دختران خرد سال مقنعه و حجاب است و آنها در مدارس مذهبی در زندان جهالت محض از دسترسی به علم و دانش امروزی محروم ميکنند. هنوز راسسيم و گتو سازی و تفرقه بيداد ميکند. هنوز غول جنبش کارگری در خواب است، اعتراض روز شنبه فقط تکان کوچکی بود که به خود داد،  اگر اين غول خفته به حرکت در آيد کل مصائب جامعه را ميتواند و قادر است حل کند.  حل همه اين مسائل در دست طبقه کارگر است.
 آبزرور در رابطه با حرکت اعتراضی روز شنبه نوشت"..فرانسه يکبار ديگرعضله انقلابی خود را در چهارچوب سنت جمهوريت به نمايش گذاشت..."
٢٢ مارس ٢٠٠٦

اخيرا نشريه کردستان ارگان مرکزی حزب دمکرات کردستان ايران، مطلبی تحت عنوان (کاريکاتورهای جنجالی و رژيمهای دردسرآفرين) بقلم کريم پرويزی منتشر کرد. ظاهرا اين اعلام موضع رسمی اين حزب درقبال جنجالهای اخير حول انتشار کاريکاتورهای محمد بود. مستقل از انگيزه و اهداف قابل توضيح ومحرک دو طرف دعوا درماجرای جنجال کاريکاتورها، تا آنجايی که اين اتفاق بر تجارب مردم افزوده است،بی گمان محک خوردن احزاب و جريانات سياسی ميباشد.اين رويداد مجرايی شد تا بار ديگر احزاب سياسی متفاوت دوری و نزديکی صريح خود را با منافع مردم  و جامعه و مدنيت نشان دهند.